Road trip

Vroeger, ik spreek nu van 20 á 25 jaar geleden, gingen we me de familie elke zomer naar de Franse Alpen. Voor twee weken met de auto. En dat was elke keer een avontuur. De auto inladen en dan de lange, verre rit naar daar. Meestal ‘s nachts om de files te vermijden. Mijn ouders aan de captagon (toen werd dat nog door de huisarts voorgeschreven om ‘s nachts te kunnen rijden) en mijn zus en ik op de achterbank, vechten voor elke vierkante centimeter beenruimte.  Want natuurlijk werd elke vrije ruimte opgevuld met bagage, zo ook de ruimte achter de voorste zetels. Zoals gezegd, een heel avontuur dus, zo lang in de auto zitten.

Vanavond vertrek ik ook naar de Franse Alpen. Een rit van ongeveer 920 km. Deze keer niet om twee weken op vakantie te gaan, maar om een Spartan Race te lopen. In totaal 1800 km rijden om 8 km te lopen. Toegegeven, we gaan een paar dagen vroeger zodat we donderdag en vrijdag ginder ook nog leuke dingen kunnen doen, maar het doel van de trip blijft de Spartan Race. En hoewel velen me gek zullen verklaren vind ik het nog steeds spannend.

Nerveus

Ik herinner me nog mijn eerste keer dat ik zelf een verre afstand moest doen met de auto. Ik was pas aan het werk en moest voor een opleiding van 3 weken naar Amsterdam. Wat klonk dat toen ver. Uiteraard waren er toen geen smartphones met Waze of Google Maps en mijn firmawagen, een Volkswagen Polo zonder opties, had uiteraard ook geen GPS aan boord. Die moest ik lenen van mijn ouders. Ik herinner me nog hoe nerveus ik was. Nerveus om te vertrekken, maar ook nerveus als ik onderweg was. ‘Zit ik wel goed? Welke afrit moet ik nu juist nemen? Pfffff, al die files hier…’ Maar uiteindelijk raakte ik wel waar ik moest zijn. Maar die eerste ‘verre’ rit zal me altijd bijblijven.

Ervaring

Ondertussen heb ik al meer ervaring met verre afstanden rijden. Nu gaan we zelf met de familie op vakantie naar het zuiden van Frankrijk. En toen ik nog aan Urbex fotografie deed, wilden we ook wel eens een stevige roadtrip doen. Naar Duitsland om een verlaten hotel te fotograferen. Of naar Engeland, op zoek naar een verlaten psychiatrische instelling. Ook spannend toen, zo met de auto op de trein. Ook even en weer naar de Vogezen om daar een uurtje (letterlijk 1 uur) foto’s te maken in een verlaten kasteeltje deden we zonder verpinken. Gelukkig hadden we die dag wel het perfecte licht voor onze foto’s.

Voor de rit van straks ben ik niet echt nerveus, hoewel het lang geleden is dat ik tijdens de nacht gereden heb. Captagon mag trouwens nu niet meer, dus ik moet op een natuurlijke manier wakker zien te blijven. Red Bull en dergelijke zijn uiteraard ook uit den boze wegens niet Paleo. Ik denk dat ik trouwens heel slecht zou reageren op zo een grote hoeveelheid suiker. Maar dat geheel ter zijde.
Maar ik kijk er wel naar uit, met z’n drieën in de auto. Leuk muziekje op, beetje vertellen over de verwachtingen van het weekend of vroegere ervaringen. Of gewoon heel de rit stil zijn omdat de passagiers aan het slapen zijn. Hoe dan ook, het gaat leuk worden!

Comments

comments