Overmoedig

Omdat runing buddy Donna op de sukkel is met haar knie en dus het lopen even on hold heeft moeten zetten, gingen we maandagavond een fietstochtje doen ter vervanging van het lopen. Kwestie van actief bezig te blijven en tegelijkertijd te genieten van het mooie weer. Maar na het fietsen, bleef mijn fiets bij Donna thuis staan. En dus vatte ik het plan op om van Sint-Joris-Winge naar Diest te lopen, mijn fiets op te pikken en weer naar huis te fietsen. De afstand naar daar is ongeveer 14 km, dus dat leek me goed te doen.

Omdat ik op maandag, woensdag en vrijdag krachttraining doen en ik elke training squat moest het lopen op een andere dag gebeuren. Na het squatten kan ik immers geen 14 km lopen, laat staan dat ik daarna nog eens 14 km zou kunnen fietsen. Dus besloot ik vandaag tot daar te lopen. Ik wist dat het de warmste dag van de week was en dat het niet zo gezond is om in zulke temperaturen te lopen, maar het zou wel meevallen. Dacht ik.

En dus vertrok ik thuis rond 17h30. De eerste kilometers gingen vlot en ik kon een goed tempo houden, maar ik wist dat dit nooit ging kunnen volhouden, dus ik probeerde om wat trager te lopen, maar telkens mijn aandacht verslapte, versnelde ik toch (dat is echt iets waar ik aan moet werken). Na 5 km begon ik me toch te beklagen dat ik vertrokken was zonder water mee te nemen en merkte ik dat ik de warmte een beetje onderschat had – een thermometer langs de kant van de weg gaf 31 graden aan en waar ik liep was geen vierkante meter schaduw. Ik probeerde nog steeds te vergeefs mijn tempo wat te minderen en tegelijkertijd vond ik mijn hartslag aan de hoge kant.

De kilometers die volgenden gingen echt moeizaam, ik voelde mijn mond met de minuut droger worden en ik voelde me gewoon ook niet fris. En dat was niet normaal, zeker niet na amper 7 km. Ondertussen was er in mijn hoofd een tweestrijd aan de gang: stoppen of doorgaan maar om eerlijk te zijn vond ik niet veel voordelen aan doorgaan. Wat mij op dat moment het belangrijkste leek was om me zeker niet op te blazen of te forceren, met het oog op mijn running streak. Dus de beslissing was eigenlijk best snel gelopen. Na 7,8 km hield ik het voor bekeken. Het was immers maar een training. En in dit geval eentje van 7,8 km ipv 14. Niemand die daar van wakker gaat liggen. Ik nam gewoon een verstandige beslissing.

Volgende keer wacht ik gewoon tot het afgekoeld is om te gaan lopen, en ik zorg er voor dat ik iets te drinken bij heb, moest ik niet anders kunnen dan in de warmte te gaan lopen. En gewoon geen gekke dingen meer plannen als het meer dan 30° is, dat lijkt me ook niet slecht?

En mijn fiets? Die blijft nog een paar dagen bij Donna staan en ik loop er dit weekend wel naar toe om hem te gaan halen. Als het weer wat frisser is.

Comments

comments

13 thoughts on “Overmoedig

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *