Glimlach als eerste

Tools Of Titans

Het boek dat op dit moment – figuurlijk – op mijn nachtkastje ligt is Tools of Titans van Tim Ferris. In dit boek geeft de auteur, bekend van oa. The 4-hour workweek, nuttige tips die hij meekreeg van verschillende gasten die hij mocht interviewen voor zijn podcast. Ver ben ik nog niet in het boek, maar er is 1 tip die ik toch alvast zelf wil meegeven: glimlach naar de mensen rondom jou.

Laird Hammilton & Gabby Reece

Eén hoofdstuk gaat over Laird Hammilton en zijn vrouw Gabby Reece. Laird Hammilton wordt beschouwd als de beste big wave surfer aller tijden en uitvinder van tow-in surfing. Gabby Reece is een ex-volleybal speelster en model. Daarnaast zijn ze beide zeer interessante personen, althans in mijn ogen.
In dit hoofdstuk gaat het voornamelijk over de manier waarop Laird traint, zowel de techniek als het feit dat het heel vaak in groep is. En uiteraard komt ook het verleden van Gabby als volleybalster naar boven en de dingen die zij uit die periode heeft overgehouden en nog steeds toepast in haar dagelijkse leven

Foto: ESPN/Peggy Sirota

Glimlach als eerste

Maar hetgeen mij het meeste bijgebleven is van dit hoofdstuk gaat over iets dat ik deels zelf al toepas in het dagelijkse leven maar eigenlijk nog vaker zou moeten doen.

“I always say that I’ll go first. . . . That means if I’m checking out at the store, I’ll say hello first. If I’m coming across somebody and make eye contact, I’ll smile first. [I wish] people would experiment with that in their life a little bit: Be first, because—not all times, but most times—it comes in your favor. The response is pretty amazing. . . . I was at the park the other day with the kids. Oh, my God. Hurricane Harbor [water park]. It’s like hell. There were these two women a little bit older than me. We couldn’t be more different, right? And I walked by them, and I just looked at them and smiled. The smile came to their face so instantly. They’re ready, but you have to go first, because now we’re being trained in this world [to opt out]—nobody’s going first anymore.”

Als ik op het werk ben, of in Maastricht wandel, zeg ik altijd, tegen iedereen die ik tegenkom, met een glimlach goeiedag. Bijna altijd zeggen de mensen dan goeiedag terug en dat is een fijn gevoel. Ik ben er zeker van dat de meeste mensen het ook appreciëren als je dat doet.

Culturele verschillen

In België doe ik het trouwens minder, gewoon omdat ik weet dat de reactie niet hetzelfde gaat zijn. Er is duidelijk een groot verschil tussen Nederland en België. Of toch althans met Vlaanderen want in Wallonië groeten de mensen veel vaker terug. In principe mag de ‘verwachte’ reactie van mensen geen reden zijn om dat niet te doen. Want als niemand het als eerste doet gebeurt het niet. Dus vanaf nu ga ik het vanaf nu nog vaker doen. Niet enkel tijdens het lopen, maar ook als ik naar de winkel ga of gewoon ergens naar toe moet. Een glimlach of een groet kost tenslotte niets. En wie weet kan het voor iemand een wereld van verschil maken.

Doen jullie dat eigenlijk, glimlachen of goeiedag zeggen tegen de mensen die dagelijks jullie pad kruisen?

Comments

comments